There is no...

Days Underwater

2012-02-19T22:35:00.004+01:00

Ostatnie dni grudnia

No-game

2012-02-04T01:10:00.003+01:00

It's like you couldn't go to sleep.
Jutro zaczyna się wciąż na nowo.

Homesick

2012-01-22T23:51:00.003+01:00

Absurdalność mojego życia powoduje, że nie sposób nie zakochać się w nim na nowo.
Nie mam motywacji, nie mam ochoty i nie mam też siły.
Mam za to spokój.

Let the seasons begin

2012-01-03T23:13:00.003+01:00

Labirynty. Miejsca, o których myślałam, że są już za mną.
To co niedoskonałe zaskakująco mocno pragnie doskonałości.
Wielkie plany, którym pozwalam wątle żarzyć się w popiele. Ostatnie iskry.

Among the things that have no sense, there is always something that we want to give a chance to.

To będzie piękny rok.

Clean cuts

2011-11-26T15:35:00.001+01:00

Odkryłam ponownie, że ludzie nie potrafią żyć pozbawieni nadziei. Zawsze gdzieś w głębi serca liczą na jakiś mikro-cud, liczą, że coś im udowodni, że nie mieli racji.

Przypisujemy magiczne moce naszym prywatnym datom stworzenia świata. Chcemy chyba kolejnego aktu stworzenia. Nie staje się nic.

A może właśnie to, że los po raz kolejny pokazał mi, że podjęłam właściwą decyzję jest właśnie tym czymś nadzwyczajnym?

I po raz pierwszy odkąd pamiętam nie padał śnieg.
Wszystkiego najlepszego.

Baker

2011-10-19T16:26:00.004+02:00

Myślałam, że to nie wróci. Że zmieniłyśmy się na zawsze.
Okazało się, że nie.
Even being over the bridge now, we are still here. Thank you ♥

A disappearing act

2011-09-21T22:50:00.013+02:00

źródło
Szamotanina.
Impulsy kreatywności, wzruszeń, małych, maleńkich rzeczy, które kolekcjonuję. Inspiracje. Oddechy.
Echo w pustym pokoju. Liście i jesienność wszechogarniająca. Nitki babiego lata na twarzy. Czas pójść dalej.

Nie jestem w stanie jej zaśpiewać do końca. Za dużo znaczeń.

Fortuity

2011-08-31T23:42:00.003+02:00

Przypadkowość mnie zachwyca i obezwładnia. Nurzam się bezsensownie w tłumionej prawdzie o złudzeniu. Czymś muszę zająć myśli. Dryfuję w natchnieniach i pragnieniach. Nie bój się, to wszystko minie. Daj mi jeszcze chwilę czasu.
Lubię tutaj być.

Questions

2011-08-10T20:22:00.008+02:00

There are always the same questions to be asked.
Why? Who? How?
And there is no answer.

Festival of hyper-consumption.
No ideology behind.
We want everything. Why not have it?
Pitiful...

Be my friend.

2011-07-26T00:57:00.005+02:00

Późny wieczór. Drgania tramwaju wprawiają moją głowę w przyjemne wibrowanie. Uspokajam się i dystansuję. Dysproporcje i upokorzenia blakną.
Nic nie staje się lepsze i bliższe. Nie ma punktów odniesienia. Jest tylko spokój.

Pustka prowokuje jej wypełnianie. Więc wypełniam. Wymyślam. Bądź moim przyjacielem.
A potem miewam absurdalne sny.

Addiction.

Fanaberie

2011-07-08T17:30:00.002+02:00

2011-07-05T19:59:00.002+02:00

http://www.imdb.com/title/tt0037674/

2011-06-24T23:04:00.002+02:00

I beg you! Not another soviet movie!

Repulsion.

2011-06-04T22:55:00.005+02:00

Wnętrze/Zewnętrze.
Wykluczenie. Anomalie.
Rytuał wymaga ciągłego odnawiania. Prześlizguję się między przestrzeniami. Jestem wciąż pomiędzy odrazą a pogodzeniem.
Boleśnie bliżej wstrętu. Bliżej groźby. W zapętleniu.
Egzorcyzmuję się z echa szepcących myśli i wciąż nie mogę wyjść poza ciało ogarnięte lękiem granic.
W kierunku ciała uświęconego.
Jeszcze raz.

.

2011-05-24T16:53:00.003+02:00

Tyle na dzisiaj.

Dom zły.

2011-04-21T23:40:00.006+02:00

Z serii moich ekologicznych recenzji.
Nie to żeby ten blog zamieniał się w moje filmoznawczo-kulturoznawcze dyrdymały. Nie.
Wyskrobaną recenzję wrzucam tylko dlatego, że nie mogę się absolutnie zebrać żeby złożyć w całość moje myśli. Może kiedyś.
Nie jest to odpowiedź ani zaczepka, ale na pewno Rafałek miał wpływ na fakt, że to publikuję.

Opuszczony drewniany dom gdzieś na końcu świata i śnieg skrzypiący pod butami milicjantów. Świat, w którym prawda, nawet gdyby taka istniała, ma drugorzędne znaczenie. Dom zły Wojciecha Smarzowskiego, obraz surowy i gorzki w swojej wymowie, nie pozostawia widzowi żadnej nadziei.

Stajemy niejako bezbronni wobec ambiwalencji tego filmu. Żaden bohater nie jest do końca pozytywny, wszyscy wydają się być skażeni zarazą nihilizmu. Nie ma nikogo, z kim można byłoby się utożsamiać, a jedyna osoba, która wzbudza jakąkolwiek sympatię nie ma szans w obliczu zepsucia otaczającej rzeczywistości, a za swoje skrupuły i resztki uczciwości musi ponieść należytą karę. W tej kryminalnej historii wcale nie chodzi o rozwiązanie jakiejkolwiek zagadki – to kwestia kompletnie drugorzędna. W moim rozumieniu to film o relatywizmie, względności wszystkich wartości, względności ferowania jakichkolwiek wyroków i ocen. Być może Smarzowski rozlicza się w tym filmie z systemem, ja jednak zamiast dobijania upadłego kolosa wolę widzieć tu raczej najbardziej elementarne pytania o istotę zła.

Obserwując nielojalność milicjantów wobec swojego dowódcy przyszedł mi na myśl performance Mariny Abramović Rythm 0, w którym artystka zrzeka się roli podmiotu/artysty by stać się przedmiotem w rękach publiczności, której powierzyła moc oddziaływania na nią. By nie wchodzić w zbędne szczegóły: performance objawił okrucieństwo drzemiące w ludziach. Wystarczyło przyzwolenie, danie im władzy, zdjęcie z nich odpowiedzialności. Wystarczyły odpowiednie okoliczności by ludzie ujawnili swoje prawdziwe ja. W podobnych kategoriach postrzegam zachowania bohaterów w Domu złym – wcale nie kompletnie pozbawionych moralności, ale po prostu ludzkich, arcyludzkich. To okoliczności zwolniły ich z odpowiedzialności i lojalności. Nie są źli – bywają źli. Są ambiwalentni. Wydają się tkwić gdzieś pomiędzy zestawem opozycji binarnych, zwolnieni z odpowiedzialności (a przez to być może podwójnie odpowiedzialni) przez system, który poprzez ideał kolektywizmu wzmocnił tylko odczuwanie swojej jednostkowości.

Obraz Smarzowskiego mimo nagromadzenia absurdów okrucieństwa, nieustannego pijaństwa, potoków przekleństw i wyraźnego rysu groteski wydał mi się dojmująco prawdziwy. Zobaczyłam w nim obraz Polski i Polaków, którzy pod wieloma względami niewiele się zmienili. Wielokrotnie podkreślana ambiwalencja stała się również moim udziałem. Jakkolwiek trafna nie byłaby to obserwacja, prawda, jeśli taka istnieje, jest zawsze bolesna.

Firefly

2011-04-04T22:14:00.007+02:00

Niektóre opowieści wcale nie robią się lżejsze gdy się je opowie. Czasem wręcz przeciwnie, przypominają coś czego nie można sobie wybaczyć.

Nawet ze snów budzę się z uczuciem niesmaku.

Beauty longing

2011-02-27T23:15:00.005+01:00

We've been here and there, we've been nowhere.
Why are you writing with poems, there's so many things you could say. Why won't you write with normal sentences?
I can't.
I prefere this silent ways than being loudly visible.
I'm humble. Whatever that takes.

I have no time but I have some-time.
There's too much of a déjà vu. The history comes back. I won't go through this again.

Give me some beauty. Something real.
And never stop, whatever touches you. Let yourself be touched, moved. This is the only thing that has any value.

We want to be someone new.
Pure beauty. Sheer beauty.

Spiders.

2011-02-03T14:31:00.003+01:00

Jesteśmy pająkami.
Zamieniam się w cień, który w Twoim cieniu odnajduje prawdy idei.
Potrzebuję aury, bo jestem parazytem, który pochłania jasność żyjąc w wiecznym cieniu. Spokojna mądrość smakuje wiecznością a jej zapach przypomina mi wszystkie te nieuchwytne chwile absolutnej jedności, za którymi tak tęsknię. Szukam w sobie przestrzeni, ale jest w niej tylko zimno i pusto. Nie umiem wypełnić się światłem. Gubię się, gdy tylko przestaję myśleć. A może kiedy zaczynam?
Dlatego właśnie potrzebuję takich blasków. One mnie uspokajają, obejmują, składają lustro z rozbitych kawałków obiecując integralność, że to możliwe. Widzę odpowiedzi i wszystko znów staje się przejrzyste.

Noworoczna:

Blood bank.

2011-01-02T19:46:00.003+01:00

So this freedom of choice... Where did it get us?

Nie mogę spać i tworzę happy endy wszystkim historiom, których niezamkniętość dawała mi nadzieję. Nie daje już nic.
Nie wiem już co jest bardziej nierealne.

Sukienka z Barcelony i sangria.
Wspomnienia. No quiero estar aqui.

My Christmas song:

Let's go anywhere.

2010-12-21T23:18:00.003+01:00

It was as if you knew the place very well.
And I was never afraid that I will get lost there. In its lack of logic it was very logical. For fuck's sake I miss the place and I don't know why.

I went to the airport today, it ended up being a complete misunderstanding but nevertheless...
I remembered the last time I'd been there. When I was all optimistic and looking forward to starting a new life.
I was mistaken, now I know that, but back then...

I need to go somewhere. I feel like I need a change and it's not because this postmodern narcisstic thing I've been told recently. It's to catch my breath. To stop being afraid that I'm lost in the middle of nowhere and I don't know where to go and how to find a way back.
In each place I've been to I was never afraid of that because I knew that there is a way, that there is always a way back.

And there is no place I can go back now...

Heavy.

2010-10-17T13:19:00.007+02:00

Choruję na zupełnie różne rzeczy.
Na niechęć i wstręt do miejsc. Na niepokój niewiedzy i upadku intelektu. Myślę zbyt przyszłościowo lub przyszłościowo za mało.
Boję się o marzenia, bo czasem, przez sekundę uderza mnie myśl, że to wszystko jest irracjonalne, nierealne i śmieszne.
Choruję na instynkt przedwczesnej ucieczki. Podważam sens wszystkiego co się nie zdążyło stać. Przez to być może też się nie stanie.

Wiem, że nie wszystkie historie są zakończone. Wiem to na pewno.

Sny mnie przytłaczają, otaczają, obserwują, oblężają, prześladują. Budzę się z poczuciem ociężałej lekkości, że udało mi się z nich wyrwać, ale i ze zdziwieniem. Przed czym tak naprawdę uciekam?

Choruję:

Moonriver.

2010-08-25T02:44:00.005+02:00

Rozbłyski szczęścia.
Serce zostało.

Marzę o ucieczce do innego świata, z którego nie musiałabym już dalej uciekać. Gdzie można by po prostu istnieć, żyć, być sobą, znaleźć blask.
Chciałabym mieszkać w pięknym miejscu. Nie chcę tutaj być. Nie chcę tutaj być.
Zaklęcia nie działają.

Nie chciałam patrzeć na to jako na coś nieistniejącego. Jakkolwiek nieprawdopodobne by to nie było. Płakałam poruszona czyimś czystym spojrzeniem. Przez ułamek sekundy dotykaliśmy swoich dusz. A na pewno Ty dotknąłeś mojej. No te olvidare.
Boję się, że Cię rozczarowałam.

Nie pozbawiamy się wcale niespodzianek, mimo tego, że żyjemy w śmiesznych czasach, gdzie nasze internetowe awatary konstytuują realne życia. Nie zatrzymamy tego, nawet gdybyśmy chcieli.

Doszłam do takiego etapu gdzie już nie wiem co byłoby lepsze.
Więc chyba po prostu stało się najlepsze co mogło się stać.

I found something I was longing for, though it can't ever be mine.
Thank you. Nevertheless.

Ritus

2010-06-08T02:49:00.006+02:00

Rytuały tracą swoją moc. Nie wiem już czasem co mam robić.
Zachłysnęłam się szukając tożsamości, a rzeczy we mnie zataczają koła i stają się coraz większe. Nie mogę znaleźć rozwiązań.

Są takie miejsca, które - gdy się ich dotknie - wciąż bolą. Wszystko wraca. Budzą się demony.
To najpiękniejsze i najgorsze miejsca.

Wspomnienia:

Noc w autobusach. Wszystko nie tak. Jedna myśl. Cudze życia. Brak żyć własnych. Bez-życia.
To wraca.

Austen

2010-04-07T23:54:00.000+02:00

Uciekam w światy na poły dziecięcych fascynacji. Nie wiem po co.
Czy szukam w nich pocieszenia?

To już nawet nie kwestia czasów co zwykłej fikcji literackiej.
Nie można szukać szczęścia w fikcji, ale można szukać w niej pocieszenia, tylko czy to daleko mnie zaprowadzi?
Nigdzie.
Jak wszystko. Jak zawsze.

Glasgow/Edinburgh

2010-02-18T00:45:00.000+01:00

Pewne rzeczy się kończą a nie zaczyna się nic nowego. Stare śmieci.
"Jesteśmy w domu" powiedział Polaczek kiedy wysiadaliśmy na Queen Street Station. Zabrzmiało przewrotnie w moim życiowym kontekście.

miejsca

2010-01-24T00:36:00.000+01:00

Jest takie miejsce spokoju i pustki – miejsce zastępowania. Oddychasz i jesteś spokojny nie myśląc o niczym. Bezrefleksyjnie. Bez ucieczki. Bez strachu.

Ale wiesz, że nie można mieć wszystkiego.
Więc musisz się bać - tego, co będzie, gdy sam je sobie odbierzesz.
Na własne życzenie.

A jeśli kiedyś tu wrócisz, to będzie już zupełnie inne miejsce.
Bo Ty też będziesz innym człowiekiem.

take

2009-10-26T23:50:00.001+01:00

B siedziała pod drzwiami jej mieszkania i paliła papierosa przygryzając wargi. Wpatrzona w podrygującą w jakimś jej wewnętrznym rytmie stopę nie zwróciła uwagi na jej powrót.
- Cześć – powiedziała kładąc papierowe torby z zakupami na wycieraczce i zaczęła grzebać w torebce w poszukiwaniu kluczy. B podniosła niewidzący wzrok i uśmiechnęła się tym swoim pobłażliwym uśmieszkiem. Zgasiła papierosa na pokancerowanym schodku, na którym siedziała.
- Cześć – odpowiedziała.
Wpuściła ją jako pierwszą przez otwarte drzwi.
- Czym się teraz zajmujesz? – zapytała B przeglądając stare magazyny rozrzucone po kuchennym stole.
- Robię kolaż – odparła rozpakowując zakupy. – Nic szczególnego – dodała zamykając szafkę nad zlewem. – A ty? Co teraz robisz?
- Masę rzeczy – westchnęła i zapaliła kolejnego papierosa. – Piszę pracę końcową, wiesz ile z tym roboty, pracuję, muszę jakoś opłacić swój pokoik, staram się wykręcić od rozmawiania z mamą, która ciągle do mnie wydzwania. Nie daje mi spokoju – zaciągnęła się z ulgą.
- Nadal palisz – powiedziała uśmiechając się rozbawiona.
- Wiem do czego pijesz – powiedziała B wydmuchując dym.
- Do czego? Przypomniałam sobie jak chowałam ci papierosy po szafkach, żeby na koniec zawsze ci je oddać – odparła. – A mama wie? Palicie razem na balkonie?
B zaciągnęła się.
- Prędzej rzucę palenie niż jej powiem – odrzekła wydmuchując kłęby dymu.
Przecież jesteśmy już dorośli, pomyślała.
- Jestem potwornie zmęczona – zaczęła B – powinnam teraz robić milion innych rzeczy, ale już nie mam siły. Bez przerwy gdzieś biegam. Coś załatwiam, ta cholerna biurokracja kiedyś chyba mnie zabije – powiedziała dramatycznym tonem i zdjęła swój designerski żakiet.
- Co to za metka? – Zapytała podejrzewając Top Shop.
- Nie ma metki, to Camden kochanie – powiedziała pobłażliwie.
Spojrzała na siebie i zobaczyła wytarte i rozdarte na kolanie jeansy i rozciągnięty podkoszulek. No tak.
- Ależ jestem zmęczona – westchnęła ponownie B masując skronie dłonią wolną od papierosa – mało ostatnio sypiam, a do tego przecież w ogóle nie miałam wakacji – powiedziała takim tonem jakby chciała kogoś o to obwinić.
Padło na nią, jak zwykle zresztą. Nie zdążyła nic odpowiedzieć, bo telefon B zaczął dzwonić. Spojrzała na wyświetlacz i zobaczywszy kto to, czekała cierpliwie.
- Nie odbierzesz?
- To mama. Nie mam ochoty z nią rozmawiać. W ogóle w domu panuje nieznośna atmosfera. Wszyscy tam ciągle się na coś skarżą, kiszą w tych czterech ścianach, w kółko tylko opowiadają jakie to życie jest ciężkie, wpędzają mnie w jakiś marazm. W jakieś poczucie winy…
No tak, pomyślała.

gold dust

2009-10-13T17:01:00.001+02:00

I'm not a person that does things like that. But it's different this time.
Tori is not some random artist I tracked down and took a photo. She's so much more than just a musician. She defines my life, defines me as a human being. Thanks to her I'm a better person.

I wanted to say so many things, tried to focuse on 3 sentences, I was barely able to say only one. Thank you again and again.
I'm still touched, still speachless, still shaking and still in tears.
4th day.

Niewiele jestem w stanie powiedzieć, brakuje mi słów. Było magicznie. Po prostu.

city

2009-09-28T20:57:00.001+02:00

Ubolewam tylko, że nie do końca widać. A nie codziennie zdarza się zobaczyć na ulicy człowieka niosącego nogi manekina...

Jestem już zmęczona. Chciałabym być gdzieś indziej.

maintenant

2009-09-10T21:22:00.000+02:00

Pukanie w okno wytrąciło jej puszkę z herbatą z rąk. Jak zwykle przyszedł wczesnym rankiem, obwieszczając swoje przybycie stukaniem w szybę. Za oknem już świtało, a ona nie zdążyła nawet położyć się spać.
Rozsunęła kraty i wpuściła go do środka. Jego blada i cienka jak papier skóra kontrastowała z różowiejącym niebem. Usiadł na parapecie i przyglądał się jej kiedy zalewała fusy wrzątkiem.
Wręczyła mu filiżankę parującego napoju a sama usiadła naprzeciwko niego na pokrytym starymi magazynami blacie stołu.
- Tym razem mi się udało – powiedział upijając łyk herbaty. – To ona. Na pewno ona.
Uśmiechnęła się i pokręciła głową. Zawsze tak mówił, średnio dwa razy w miesiącu, kiedy pojawiał się u niej jakby czuł się w obowiązku zwierzać. Chciał by akceptowała jego wybory. Ale na to nikomu nie starczało cierpliwości.
- Mówiłeś przecież, że nie wierzysz już w ideały – westchnęła lekko.
- Nie, nie wierzę. Widzisz, ona jest cudownie niedoskonała. Potyka się, oblewa kakaem i ma dziurawe ręce – powiedział rozentuzjazmowany.
- Przecież wiesz… - zaczęła ale nie pozwolił jej skończyć. Poderwał się z parapetu i zaczął spacerować po wąskiej kuchni.
- Wiem, wiem. Ale widzisz, ona jest jednocześnie wszystkim czego zawsze chciałem i czego nigdy nie chciałem. Jest w niej idealna równowaga.
- Tak jak we wszystkich poprzednich. Wszystkich histeryczkach niekontrolujących swoich emocji. Wszystkich łatwych rzucających się w ramiona twoich bardziej zdecydowanych przyjaciół. Wszystkich wariatek, które policzkowały cię za tylko dla nich oczywiste przewiny. Jak we wszystkich poprzednich.
- Nie, tym razem jest inaczej. Ona jest piękna. Pięknie naiwna, trochę jak ja.
- Więc pewnie okaże się za naiwna.
- Nie, taka naiwność nie może być zła. Widzisz, do tego jest optymistką, wierzy w te same wartości co ja, nie poddaje się.
Westchnęła.
- Gdzie ją poznałeś? – zapytała siląc się na ukrywanie braku entuzjazmu.
- W bibliotece. Wczoraj.
Kolejna miłość na dwa tygodnie, a potem „przyjaźń" na całe lata. Niektórzy śmiali się, że to jego swoisty harem. Zastęp przyjaciółek, które przynoszą mu rosół, kiedy jest chory, malują ściany i piszą za niego referaty. „Pomagają” jakby on to powiedział. Jednak ona nie widziała w tym nic zabawnego. Pewnie dlatego, że w jakimś sensie też do niego należała. Co z tego, że wobec niej był szczery, że znała każdą jego historię. Wysłuchiwała wszystkich jego wariactw zastanawiając się czy może właśnie na tym nie polega szczęście. Na uciekaniu przed nieszczęściem. Wszystkim co stałe i poważne. W jego życiu nic nie trwało długo, wszystkie najważniejsze wydarzenia zamykały się w miesiącu. Potem nudził się i znajdował sobie kolejną.
- Myślę, że właśnie z nią w końcu będę mógł żyć – powiedział przerywając milczenie pęczniejące między nimi. A właściwie między nią a nim. Tylko ona je czuła, on nie zwracał na to uwagi.
Nie interesowało go nic, co nie było przez niego stworzone, czy chociaż zaczęte.
Więc żył w stworzonym przez siebie świecie i mógł być szczęśliwy, bo wszystko wyglądało dokładnie tak jak tego chciał. Jeśli coś przestało spełniać jego oczekiwania po prostu wychodził.
Nie umiał pracować nad niczym innym jak samym sobą.
- Przecież oboje wiemy, że tak naprawdę tego nie chcesz – powiedziała cicho.
Spojrzał na nią uważnie.
- Przecież oboje wiemy, że i tak uciekniesz. Tylko ci się wydaje, że potrzebujesz spokoju, tak naprawdę to ostatnia rzecz jakiej chcesz. Nie umiesz po prostu być. Uwielbiasz stan zawieszenia, ten moment kiedy nie musisz podejmować żadnych decyzji, kiedy po prostu jest jak jest. A jeśli sytuacja zaczyna wymagać konkretnych działań, zmieniasz ją na taką gdzie znów możesz się prześlizgiwać od ramion do ramion. Od jednego westchnienia do drugiego.Gdzie nikt niczego od ciebie nie wymaga.
Uśmiechnął się, a kąciki jego ust zadrgały.
- Nadal źle sypiasz i nie umiesz ułożyć sobie życia – bardziej stwierdził niż zapytał, niedokładnie maskując okrucieństwo. Nawet nie starał się ukrywać swojej wyższości.
On przynajmniej żył. Co z tego, że w świecie, który tak naprawdę nie istniał.
- Może kiedyś mi opowiesz co to znaczy kochać. Kiedyś, kiedy sam się dowiesz – odpowiedziała szorstko.
- I tak nigdy tego nie pojmiesz – rzucił i zanim zdążyła otworzyć usta zniknął w kuchennym oknie.
Upiła łyk chłodnej już herbaty i zatrzasnęła okno.